Για να υπάρχει Δημο-κρατία πρέπει να υπάρχει Δήμος, και μάλιστα Δήμος που κρατεί, δηλαδή υπερισχύει. Και τι άλλο θα μπορούσε να είναι ο Δήμος πέρα από τη γενική βούληση είτε των πολλών είτε όλων; Ο Χέγκελ πολύ πριν, μας έχει δείξει ότι η δημοκρατία είναι μια οντότητα η οποία στηρίζεται στον Δήμο, δηλαδή στη θέληση των πολλών ή δυνατόν και όλων. Η θέληση των πολλών έχει εκφραστεί από τον περίφημο Ζαν Ζακ Ρουσσώ με τον όρο Γενική Βούληση (Volonté Generale). Η Γενική Βούληση σημαίνει ότι κανένας νόμος μέσα στη δημοκρατία δεν μπορεί να είναι νόμιμος. Κι αυτό συμβαίνει επειδή μέσα στο νόμο της δημοκρατίας αμφισβητείται, παραγνωρίζεται και παραγκωνίζεται η άποψη της μειοψηφίας. Όταν μιλούμε για ένα Νόμο, μας λέει ο Ιμάνουελ Καντ, μιλούμε για κάτι που έχει καθολική ισχύ. Εάν κάτι διαφεύγει της καθολικής ισχύος δεν μπορεί να είναι Νόμος, και μέσα στις δημοκρατίες μας ο Νόμος τίθεται ως επιβολή πάνω στη μειοψηφία. Αυτό σημαίνει ότι η μειοψηφία δεν μπορεί να εκφραστεί μέσω του Νόμου άρα ο Νόμος δεν είναι Νόμος. Κατά συνέπεια, η προϋπόθεση που θέτει ο Ρουσσώ για τη δημοκρατία, δηλαδή η Volonté Generale, είναι εναντίον της δημοκρατίας και όχι υπέρ της.