Αποσπάσματα βιβλίων
Ενόσω συνέβαιναν όλα αυτά, το The New Yorker δημοσίευσε ένα κομμάτι για τον Πέρελμαν και την Εικασία του Πουανκαρέ. Εκτός από μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον Πέρελμαν, οι συγγραφείς Σίλβια Νασάρ και Ντέιβιντ Γκρούμπερ, ερεύνησαν επίσης την ανάμειξη του Γιάου και τα πιθανά του κίνητρα. Σκιαγράφησαν μία καθόλου κολακευτική εικόνα ενός γερασμένου, ξιπασμένου και διψασμένου για εξουσία καθηγητή, που αγωνιζόταν για το αξίωμα και την υπόληψή του. Το δεκατεσσάρων σελίδων άρθρο συνοδευόταν από μία γελοιογραφία του Γιάου, στην οποία αυτός προσπαθεί να αποσπάσει το Μετάλλιο Φιλντς από το λαιμό του Πέρελμαν. Το άρθρο κυκλοφόρησε στις 22 Αυγούστου του 2006, την εναρκτήρια ημέρα του ICM.
δε μπορεί να υπάρξει χωρίς να δημιουργήσει μιαν αδιάκοπη συνάφεια συναμεταξύ όλων για τις χίλιες δυο κοινές υπόθεσες
προκύπτει μια αυτονόμηση του κράτους από την κοινωνία, με αποτέλεσμα (επικαλούμαι πάλι τον Λεφέβρ) οι μηχανισμοί του κράτους «να αποτελούν μεγάλο βάρος για την καθ’ αυτό κοινωνία»
Του άρεσε να είναι ενημερωμένος για τις πολιτικές εξελίξεις.
Όταν δύο σώματα έχουν την ίδια θεμελιώδη ομάδα, άραγε πρέπει να είναι τοπολογικώς ισοδύναμα;
Αυτό που κυρίως προσελκύει τον καλλιεργητή στις μεγάλες πόλεις είναι η σταθερή παροχή κοπριάς
“Η επιχείρηση πρέπει να είναι προσανατολισμένη στην εκπαίδευση και η εκπαίδευση πρέπει να είναι προσανατολισμένη στις ανάγκες της επιχείρησης”.
Είναι πρόδηλα τα ηθικά και φυσικά πλεονεκτήματα που θα είχε ο άνθρωπος αν μοίραζε τη δουλειά του στο χωράφι και στο εργαστήριο. Αλλά μας λένε ότι η δυσκολία είναι η αναγκαία συγκεντροποίηση των σύγχρονων βιομηχανιών. Στη βιομηχανία, όπως και στην πολιτική, η συγκεντροποίηση έχει πολλούς θαυμαστές! Αλλά και στις δυο σφαίρες, το ιδεώδες των συγκεντρωτιστών χρειάζεται ριζική αναθεώρηση. Πράγματι, αν αναλύσουμε τις σύγχρονες βιομηχανίες, σύντομα ανακαλύπτουμε ότι για ορισμένες είναι πραγματικά απαραίτητη η συνεργασία εκατοντάδων ή χιλιάδων εργατών συγκεντρωμένων στο ίδιο μέρος. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν σαφώς τα μεγάλα χαλυβουργεία και ορυχεία· και υπερωκεάνια δεν μπορούν να κατασκευαστούν σε εργοστάσια χωριών. Αλλά πολλά από τα μεγάλα μας εργοστάσια είναι απλώς συσσωρεύσεις διάφορων ξεχωριστών βιομηχανιών υπό ενιαία διοίκηση· και άλλα, είναι απλώς συσσωρεύσεις εκατοντάδων ολόιδιων μηχανών· τέτοια είναι τα γιγάντια κλωστοϋφαντουργικά μας εργοστάσια.
Αφού η βιομηχανία είναι μια αυστηρά ιδιωτική επιχείρηση, οι ιδιοκτήτες της θεωρούν πλεονεκτικό να έχουν υπό τη διοίκησή τους όλους τους κλάδους μιας δεδομένης βιομηχανίας· έτσι συσσωρεύουν τα κέρδη από τους διαδοχικούς μετασχηματισμούς των πρώτων υλών. Και όταν συνδυάζονται αρκετές χιλιάδες μηχανοκίνητοι αργαλειοί σε ένα εργοστάσιο, ο ιδιοκτήτης επωφελείται επειδή ασκεί έναν κάποιον έλεγχο στην αγορά. Αλλά από τεχνική άποψη, τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας συσσώρευσης είναι ελάχιστα και συχνά αμφίβολα. Ακόμα και μια τόσο συγκεντροποιημένη βιομηχανία όπως των βαμβακερών, δεν ζημιώνεται καθόλου από τη διαίρεση της παραγωγής ενός συγκεκριμένου είδους αγαθών στα διαφορετικά της στάδια σε αρκετά διαφορετικά εργοστάσια: το βλέπουμε αυτό στο Μάντσεστερ και στις γειτονικές του πόλεις. Όσο για τις μικρές επιχειρήσεις, τίποτε κακό δεν προκύπτει από μιας ακόμα μεγαλύτερη υποδιαίρεση στα εργαστήρια, για την κατασκευή ρολογιών κτλ.
Ακούμε πολλές φορές ότι ισχύς 1 ίππου κοστίζει τόσο σε μια μικρή μηχανή, και τόσο λιγότερο σε μια δέκα φορές ισχυρότερη μηχανή· ότι 1 πάουντ βαμβακερή κλωστή στοιχίζει πολύ λιγότερο όταν το εργοστάσιο διπλασιάζει τον αριθμό των αδραχτιών του. Αλλά, κατά τη γνώμη των μεγαλύτερων αυθεντιών στη μηχανική, όπως ο καθηγητής Ου. Άνγουιν, η υδραυλική, και ιδίως η ηλεκτρική διανομή ενέργειας από έναν κεντρικό σταθμό, εκμηδενίζει το πρώτο μέρος του επιχειρήματος. Όσο για το δεύτερο μέρος του, τέτοιου είδους υπολογισμοί είναι καλοί για κείνες τις βιομηχανίες που προετοιμάζουν το μισοκατασκευασμένο προϊόν για περαιτέρω μετασχηματισμούς. Όσο για τα πάμπολλα αγαθά που αντλούν την αξία τους κυρίως από την παρέμβαση εξειδικευμένης εργασίας, μπορούν να κατασκευαστούν καλύτερα σε μικρά εργοστάσια που απασχολούν λίγες εκατοντάδες ή λίγες δεκάδες εργάτες. Γι’ αυτό και η «συγκέντρωση» για την οποία γίνεται τόσο πολύ λόγος, δεν είναι συχνά τίποτε περισσότερο παρά ένας συνδυασμός κεφαλαιοκρατών με σκοπό να ασκήσουν έλεγχο στην αγορά και όχι να φτηνύνουν την τεχνική διαδικασία.
Η Δημοκρατία, η εκπροσώπηση, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια δικτατορία που εδράζεται πάνω στο λαϊκό ενθουσιασμό.
Έχει τόσο καλά εδραιωθεί η συνήθεια του να αποδέχεσαι οποιαδήποτε εργασία και να καταναλώνεις οτιδήποτε για να αντισταθμίσεις το ισοζύγιο των αγορών που κυβερνά τις μοίρες σαν το παλιό φάντασμα της Θείας Πρόνοιας, ώστε το να κάθεσαι σπίτι σου αντί να συμμετέχεις στη φρενίτιδα που καταστρέφει το σύμπαν, θεωρείται, περιέργως, σκανδαλώδες.
Βέβαια, θα ήταν μεγάλο λάθος να φανταστούμε ότι η βιομηχανία πρέπει να επανέλθει στο χειρωνακτικό της στάδιο για να συνδυαστεί με τη γεωργία. Όπου μπορούμε να εξοικονομήσουμε ανθρώπινη εργασία με τη βοήθεια μιας μηχανής, η μηχανή είναι καλοδεχούμενη και πρέπει να τη χρησιμοποιήσουμε· και δεν υπάρχει ούτε ένας κλάδος της βιομηχανίας στον οποίο δεν μπορεί να εισαχθεί πολύ επωφελώς η μηχανική, τουλάχιστον σε ορισμένα στάδια της κατασκευής. Στην παρούσα χαοτική κατάσταση της βιομηχανίας, καρφίτσες και φτηνοί σουγιάδες μπορούν να κατασκευάζονται με τα χέρια, και αλά βαμβακερά μπορούν να υφαίνονται στο χειροκίνητο αργαλειό· μα η ανωμαλία αυτή δεν πρόκειται να κρατήσει. Στην κατασκευή απλών αγαθών, η μηχανή θα εκτοπίσει τη χειρονακτική εργασία. Αλλά συγχρόνως, η χειρωνακτική εργασία θα επεκτείνει πιθανότατα την επικράτειά της στο καλλιτεχνικό τελείωμα πολλών αντικειμένων που παράγονται σήμερα εξ ολοκλήρου μηχανικά· και θα είναι πάντα σημαντικός παράγοντας στην ανάπτυξη χιλιάδων νεαρών και καινούργιων κλάδων.
«ξεζουμιστικό σύστημα»
Μηνύματα τραγουδιών
ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι
βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή
ευνουχισμός
για την ψυχή
λίγος κι υποτακτικός
σκιές ονείρων
δίπλα σου τ' όνειρο, η ζωή και το φως
μα συ στο κουφάρι σου κλεισμένος εντός
αλειμμένη με μπριγιόλ
αλαφιασμένα
θα ζητάνε
την τροφή τους
χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα
κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν
πίσω απ' τις σημαίες
κρυβόταν ο φόβος
είμαι εκείνο που δε θέλεις να θυμάσαι
αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή
αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί
ακίνητα και κινητά
κάθε γενιά
και πιο πολλά
Άρθρα
ελευθεροποίηση

Σε αρκετά κείµενα από την αρχαιότητα µέχρι σήµερα, στο µυαλό ορισµένων από εµάς, αλλά και σε διάφορες συζητήσεις µας έχουν εµφανιστεί και περιγραφεί κοινωνίες πολύ καλύτερες από αυτήν που ζούµε στο παϱόν. Σήµερα, µε την πρόοδο της επιστήµης και της τεχνολογίας, υπάρχει επιπλέον η δυνατότητα της λεπτοµερούς περιγραφής της λειτουργίας µιας τέτοιας εναλλακτικής κοινωνίας. Παρ΄ όλα αυτά, εξακολουθεί να µην έχει γίνει πράξη κανένα σηµείο της. ∆ιαφαίνεται, λοιπόν, ένα παϱάδοξο αφού από την µία πλευρά υπάρχει ένας άκρως επιθυµητός και εφικτός στόχος, ενώ από την άλλη πλευρά δεν έχει υλοποιηθεί καµία πτυχή του. Στο παρόν άρθρο, εντοπίζονται οι αιτίες του παράδοξου αυτού και προτείνεται µια διαδικασία µετάβασης από τον σηµερινό τρόπο ζωής σε έναν διαφορετικό, παρουσιάζοντας έτσι µια εφικτή και αποδοτική λύση στο πρόβληµα της µετάβασης σε µια καλύτερη κοινωνία.
εκφυλισµός των ιδεών

Συχνά ακούµε ϕράσεις όπως "δεν υπάρχουν νέες ιδέες πια" ή "δεν γίνονται σήµερα µεγάλα πράγµατα όπως παλιότερα" ή "απουσιάζουν σήµερα οι µεγάλες καινοτοµίες, απουσιάζουν οι µεγάλοι άντρες". Η αντίληψη ότι οι σηµερινές ιδέες υπολείπονται κατά πολύ των παλαιότερων διατρέχει όλους τους τοµείς της ζωής µας, από την τέχνη ως την επιστήµη και από την πολιτική ως τον αθλητισµό. Κι όµως, οι µεγάλες ιδέες είναι εδώ. Και οι άνθρωποι που τις αναπτύσσουν είναι εδώ.
simple equations for production theory

the following correspond to a group: N is the number of individuals W is the time of period that can be considered as the base of our periodic phenomenon, e.g. W = ”a week”
περί της διαδικασίας των ενεργειών

Τα βασικά στοιχεία των ενεργειών είναι η γνώση, η σκέψη και η πράξη. Ορθή και ικανή για θεμιτά αποτελέσματα κρίνεται η ύπαρξη και των τριών στοιχείων και μάλιστα στη σειρά που προαναφέρθηκαν. Για μια ολοκληρωμένη ενέργεια χρειάζεται πρωτίστως η γνώση η οποία μπορεί να αποκτηθεί με το διάβασμα, την παρατήρηση, την εμπειρία και άλλα μέσα παθητικής στάσης, έπεται η σκέψη με στόχο την κατανόηση των αντικειμένων της γνώσης με τελικό στάδιο την πλήρη αφομοίωσή τους και τέλος η πράξη ως υλοποίηση αυτών που κατανοήθηκαν με απώτερο στάδιο την παραγωγή έργου.
sustainable social systems

An individual is a person, an animal, a machine, or an element of nature that can be considered distinct from its environment. A social system, or simply system, is a set of individuals. Each individual has needs which must be satisfied to preserve the individual in an acceptable level of existence. Each need is satisfied by goods, that are produced by individuals. A system is selfcontained if the individuals that constitute it use goods produced exclusively by them, while a system is introvert if the goods produced by its individuals are consumed only by them. In other words, at a self-contained system there are not imports of goods from outside the system, while at an introvert system there are not exports of goods to outside the system. A system is closed if it is both self-contained and introvert, otherwise it is open.
A theory of human motivation

The present paper is an attempt to formulate a positive theory of motivation which will satisfy these theoretical demands and at the same time conform to the known facts, clinical and observational as well as experimental.
Diffusion of innovations

ONE REASON WHY THERE is so MUCH INTEREST in the diffusion of innovations is because getting a new idea adopted, even when it has obvious advantages, is often very difficult. There is a wide gap in many fields, between what is known and what is actually put into use. Many innovations require a lengthy period, often of some years, from the time when they become available to the time when they are widely adopted. Therefore, a common problem for many individuals and organizations is how to speed up the rate of diffusion of an innovation.
Democracy in Crisis
Freedom in the World 2018

Political rights and civil liberties around the world deteriorated to their lowest point in more than a decade in 2017, extending a period characterized by emboldened autocrats, beleaguered democracies, and the United States’ withdrawal from its leadership role in the global struggle for human freedom.
Reality Monitoring

People remember information from two basic sources: that derived from external sources (obtained through perceptual processes) and that generated by internal processes such as reasoning, imagination, and thought. Of particular interest to us are the processes people use in deciding whether information initially had an external or an internal source, which we call "reality monitoring." We propose a working model of reality monitoring to account for both discrimination and confusion between memories for thoughts and memories for perceptions. Examples of questions the model addresses are, What types of information are more likely to be represented in memories of external events than in memories of internal events? What cues allow people to decide the origin of a memory? What is the nature of the decision processes involved? Which processes, and under what conditions, are likely to break down and lead to unreliable memory? What assumptions do individuals have about their memory for their thoughts compared to their memory for their perceptions? How accurate are these assumptions? We summarize some research that is encouraging as far as the tractability of some of these problems is concerned and that demonstrates the usefulness of the particular working model proposed here.
The End of History?

The notion of the end of history is not an original one. Its best known propagator was Karl Marx, who believed that the direction of historical development was a purposeful one determined by the interplay of material forces, and would come to an end only with the achievement of a communist utopia that would finally resolve all prior contradictions. But the concept of history as a dialectical process with a beginning, a middle, and an end was borrowed by Marx from his great German predecessor Georg Wilhelm Friedrich Hegel.
Towards a new manifesto?

A life-long intellectual partnership between two major thinkers, so close that their most celebrated single texts were co-authored and their names are difficult to dissociate, is rare enough to rank as virtually a sport of history. There seem to be only two cases: in the 19th century, Marx and Engels, and in the 20th Horkheimer and Adorno. Might they be regarded as prefigurations of what in a post-bourgeois world would become less uncommon? Their patterns differed. Marx and Engels, born two years apart, were contemporaries; once their friendship was formed, collaboration between them never ceased. Adorno was eight years Horkheimer’s junior, and a close working relationship came much later, with many more vicissitudes: initial meeting in 1921, intermittent friction and exchange up to the mid-1930s, concord only in American exile from 1938 onwards, more pointedly distinct identities throughout. The general trajectory of the Frankfurt Institute for Social Research is well known, as over time ‘critical theory’—originally Horkheimer’s code-word for Marxism—confined itself to the realms of philosophy, sociology and aesthetics; to all appearances completely detached from politics. Privately it was otherwise, as the exchange below makes clear. This unique document is the record, taken down by Gretel Adorno, of discussions over three weeks in the spring of 1956, with a view to the production of—as Adorno puts it—a contemporary version of The Communist Manifesto. In form it might be described, were jazz not anathema to Adorno, as a philosophical jam-session, in which the two thinkers improvise freely, often wildly, on central themes of their work—theory and practice, labour and leisure, domination and freedom—in a political register found nowhere else in their writing. Amid a careening flux of arguments, aphorisms and asides, in which the trenchant alternates with the reckless, the playful with the ingenuous, positions are swapped and contradictions unheeded, without any compulsion for consistency. In substance, each thinker reveals a different profile. Horkheimer, historically more politicized, was by now the more conservative, imbibing Time on China, if not yet to the point where he would commend the Kaiser for warning of the Yellow Peril. Though still blaming the West for what went wrong with the Russian Revolution, and rejecting any kind of reformism, his general outlook was now close to Kojève’s a decade later: ‘We can expect nothing more from mankind than a more or less worn-out version of the American system’. Adorno, more aesthetically minded, emerges paradoxically as the more radical: reminding Horkheimer of the need to oppose Adenauer, and envisaging their project as a ‘strictly Leninist manifesto’, even in a period when ‘the horror is that for the first time we live in a world in which we can no longer imagine a better one’.
The Frequency of Wars (19 pages)

Wars are increasingly frequent, and the trend has been steadily upward since 1870. The main tradition of Western political and philosophical thought suggests that extensive economic globalization and democratization over this period should have reduced appetites for war far below their current level. This view is clearly incomplete: at best, confounding factors are at work. Here, we explore the capacity to wage war. Most fundamentally, the growing number of sovereign states has been losely associated with the spread of democracy and increasing commercial openness, as well as the number of bilateral conflicts. Trade and democracy are traditionally thought of as goods, both in themselves, and because they reduce the willingness to go to war, conditional on the national capacity to do so. But the same factors may also have been increasing the capacity for war, and so its frequency. We need better understanding of how to promote these goods without incurring adverse side-effects on world peace.
Αποφθέγματα
Μόνο και μόνο επειδή σας αρέσει αυτό που κάνω, δεν σημαίνει ότι σας οφείλω κάτι.
Οι θρησκείες που καταδικάζουν την ηδονή των αισθήσεων, ωθούν τους ανθρώπους να αναζητούν την ηδονή της εξουσίας.
Ο ανώτερος άνθρωπος νοιώθει απόλυτα άνετα. Ο κατώτερος άνθρωπος είναι πάντοτε εκνευρισμένος.
Το να ζεις είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι απλά υπάρχουν, αυτό είναι όλο.
Η δουλειά είναι το καταφύγιο των ανθρώπων που δεν έχουν να κάνουν τίποτε άλλο.
Συγγραφέας είναι κάποιος που έχει εκπαιδεύσει το μυαλό του να είναι άτακτο.
Το να δημιουργείς, σημαίνει επίσης να δίνεις μια μορφή στο πεπρωμένο σου.
Αν αισθάνεσαι μοναξιά όταν είσαι μόνος, έχεις κακή παρέα.
Κάθε γενιά φαντάζεται ότι είναι πιο έξυπνη από τη γενιά που πέρασε και πιο σοφή από τη γενιά που ακολουθεί.
Όταν δυο άνθρωποι μαλώνουν, φταίει εκείνος που είναι πιο έξυπνος.
Η αναρχία που απειλεί να αποδομήσει μια κοινωνία δεν θα είναι η τιμωρία της, αλλά η σωτηρία της.
Όταν η άγνοια κυριαρχεί στην κοινωνία και η αταξία στα μυαλά των ανθρώπων, οι νόμοι πολλαπλασιάζονται.