Τίποτα δεν θα είναι περισσότερο σημαντικό, στους επερχόμενους καιρούς, από την πειραματική ανάπτυξη μιας τέτοιας συνείδησης που θα καλείται να διασαφηνίσει στον καθένα τόσο το πεδίο τής απροσδιοριστίας του ζώντος όσο και την επιλογή του πεπρωμένου του.

Η επιθυμία είναι σαν το παιδί. Η γέννησή της είναι η κατεξοχήν πράξη της ζωής.

τα νεανικά χρόνια χάνονται μέσα στην κατήφεια

Ας πάρουμε μια σφαίρα –ας πούμε, ένα μπαλόνι ή μια μπάλα του μπάσκετ. Τώρα, θεωρήστε ένα οποιοδήποτε σημείο στην επιφάνεια της μπάλας –για παράδειγμα, το στόμιο της βαλβίδας. (Θυμηθείτε: η επιφάνεια της μπάλας είναι δισδιάστατη, ενώ η μπάλα, είναι τρισδιάστατη.) Θα το ονομάσουμε «σημείο αφετηρίας». Πάρτε μια πορτοκαλί ελαστική κλωστή, στερεώστε το ένα άκρο της στο σημείο αφετηρίας, κάντε μια βόλτα στην επιφάνεια της μπάλας (ελευθερώνοντας κλωστή), και ελάτε πάλι στο σημείο αφετηρίας. Σχηματίσατε έναν βρόχο. Τώρα στερεώστε μια μαύρη ελαστική κλωστή στο ίδιο σημείο, κάντε μια διαφορετική βόλτα στην επιφάνεια της μπάλας και ελάτε πάλι στο σημείο αφετηρίας (σχηματίσατε έναν άλλο βρόχο). Μπορείτε να μετακινήσετε τις κλωστές (αλλάζοντας το σχήμα των βρόχων) –μπορείτε να τις σπρώξετε, να τις τραβήξετε, να τις τεντώσετε και να τις μαζέψετε– μέχρι να βρεθούν η μία δίπλα στην άλλη (ο ένας βρόχος δίπλα στον άλλον, ή ακόμα και να επικαλύψει ο ένας τον άλλον). Αυτό μπορείτε να το κάνετε με όσες κλωστές θέλετε (σχηματίζοντας όσους βρόχους θέλετε), ανεξάρτητα από το σχήμα του βρόχου που δημιουργήθηκε καθώς ελευθερώνατε κλωστή βολτάροντας πάνω στην επιφάνεια της μπάλας (ή και γύρω από ολόκληρη την μπάλα). Επιπλέον, μπορείτε να κάνετε κάτι ακόμη, η σημασία του οποίου θα φανερωθεί αργότερα: μόλις επιστρέψετε στο σημείο αφετηρίας, μπορείτε να μαζέψετε τις κλωστές (το ένα άκρο από την κάθε κλωστή είναι στερεωμένο στο σημείο αφετηρίας, ενώ εσείς κρατάτε το άλλο άκρο και μαζεύετε την κλωστή: οι βρόχοι “σέρνονται” πάνω στην επιφάνεια της σφαίρας καθώς μικραίνουν ολοένα, μέχρι να κλείσουν εντελώς) τόσο ώστε να συρρικνωθούν σε ένα σημείο (στο σημείο αφετηρίας).
Τώρα θεωρήστε έναν τόρο, ας πούμε έναν λουκουμά με μια τρύπα στη μέση, και επιλέξετε ένα «σημείο αφετηρίας», οπουδήποτε πάνω στη ζαχαρωμένη επιφάνειά του. Πάρτε μια μπλε ελαστική κλωστή, στερεώστε το ένα άκρο της στο σημείο αφετηρίας, και ξεκινήστε στη βόλτα σας στην επιφάνεια του λουκουμά, γύρω γύρω από την τρύπα (ελευθερώνοντας κλωστή κατά τη διαδρομή σας), μέχρι να φτάσετε πάλι στο σημείο αφετηρίας (έχετε σχηματίσει έναν βρόχο). Τώρα, πάρτε μια κίτρινη ελαστική κλωστή, στηρίξτε το ένα άκρο της σταθερά στο σημείο αφετηρίας, και ξεκινήστε (ελευθερώνοντας κλωστή) για μαι διαφορετική βόλτα πάνω στην επιφάνεια του λουκουμά: αυτή τη φορά, περάστε μέσα από την τρύπα, βγείτε στο κάτω μέρος του λουκουμά και βολτάρετε πάνω στην επιφάνειά του μέχρι να συναντήσετε το σημείο αφετηρίας (έχετε σχηματίσει έναν άλλο βρόχο). Έχετε επιστρέψει στο σημείο αφετηρίας και αρχίζετε να μαζεύετε τις κλωστές (να κλείνετε τους βρόχους). Θα διαπιστώσετε ότι και στις δύο περιπτώσεις οι κλωστές είναι αδύνατο να μαζευτούν και να συρρικνωθούν στο σημείο αφετηρίας (οι βρόχοι δεν μπορούν να συρρικνωθούν μέχρι να κλείσουν εντελώς). Στην πρώτη περίπτωση, καθώς μαζεύουμε την μπλε κλωστή, ο βρόχος αρχίζει να κλείνει, όμως κάποια στιγμή (καθώς σύρεται πάνω στην επιφάνεια του λουκουμά) θα πέσει μέσα στην τρύπα. (Η κλωστή θα χάσει την επαφή της με την επιφάνεια του λουκουμά –αυτό απαγορεύεται.) Στη δεύτερη περίπτωση, καθώς μαζεύουμε την κίτρινη κλωστή, ο βρόχος θα σφίξει γύρω από τον βραχίονα του λουκουμά και δεν θα κλείνει άλλο (ο λουκουμάς τον εμποδίζει, δεδομένου ότι το ένα άκρο της κλωστής είναι στερεωμένο στο σημείο αφετηρίας και το άλλο βρίσκεται στο χέρι σας που μαζεύει συνεχώς την κλωστή). Για να κατορθώσετε να μαζέψετε την κλωστή, θα πρέπει να την κόψετε, να την αφήσετε να περάσει μέσα από την τρύπα, και μετά να ενώσετε τις δύο άκρες της –αυτό απαγορεύεται. Οι δύο κλωστές μπορούν, επίσης, να μετακινηθούν στην επιφάνεια του λουκουμά, αλλά δεν θα βρεθούν ποτέ η μία δίπλα στην άλλη. Έτσι, για τον λουκουμά, υπάρχουν δύο ειδών βρόχοι: μπλε βρόχοι που πάνε γύρω του, και κίτρινοι βρόχοι που περνούν μέσα από την τρύπα του (σαν περιέλιξη). Δύο οποιοιδήποτε μπλε βρόχοι μπορούν να ευθυγραμμισθούν και δύο οποιοιδήποτε κίτρινοι βρόχοι μπορούν, επίσης, να τοποθετηθούν ο ένας δίπλα στον άλλον. Όμως, ένας μπλε βρόχος δεν μπορεί, ποτέ, να ευθυγραμμισθεί με έναν κίτρινο. Επίσης, κανένας από τους μπλε ή κίτρινους βρόχους δεν μπορεί να συρρικνωθεί σε ένα σημείο (στο σημείο αφετηρίας). Ο κίτρινος βρόχος συναντά αντίσταση στο σώμα του λουκουμά, γεγονός που εμποδίζει την περαιτέρω συρρίκνωση· ο μπλε βρόχος θα έπρεπε να διασχίσει το κενό (της τρύπας) –κάτι που δεν είναι θεμιτό. (Οι κλωστές επιτρέπεται μόνον να γλιστρούν πάνω στην επιφάνεια, όχι να κρέμονται στο κενό.) Ωστόσο, μπορούμε να θεωρήσουμε μια τρίτη κλωστή· ας πούμε με χρώμα πορτοκαλί. Στερεώνουμε το ένα άκρο της στο σημείο αφετηρίας, και αρχίζουμε τη βόλτα μας (ελευθερώνοντας κλωστή) προς το πλάι του λουκουμά. Όταν επιστρέψουμε στην αφετηρία (από την ίδια πλευρά του λουκουμά) και αρχίσουμε το μάζεμα, η πορτοκαλί κλωστή μπορεί να συρρικνωθεί (ο βρόχος μπορεί να κλείσει) στο γνωστό μας σημείο.
Υπάρχουν επίσης βρόχοι που τυλίγονται τόσο γύρω από τον λουκουμά όσο και μέσα από την τρύπα του, και βρόχοι που τυλίγονται δύο φορές γύρω από τον λουκουμά και μία μέσα από την τρύπα, κ.ο.κ… Άραγε, θα μπορούσε αυτή η παράξενη συλλογή βρόχων –αυτοί που συρρικνώνονται, αυτού που μόλις αποφεύγουν την τρύπα, και οι απείρως πολλοί άλλοι βρόχοι που σχηματίζονται από ένα σωρό συνδυασμούς– να αξιοποιηθεί ώστε να περιγράψει τον χώρο; Αυτή είναι η ουσία της Εικασίας του Πουανκαρέ για τις τρεις διαστάσεις. Για ανώτερες διαστάσεις, χρειάζονται περισσότερα.

Εμείς οι ίδιοι πάντα καταστρέφουμε τους εαυτούς μας.

«ξεζουμιστικό σύστημα»

τροχιές σε ένα σύστημα που περιλάμβανε δύο σώματα (το πρόβλημα των δύο σωμάτων)

Δεν διαβλέπω άλλο τρόπο για να τελειώνουμε με το φόβο και το ψεύδος που προκύπτει απ’ αυτόν, παρά μέσα από μια θέληση που ξαναγεννιέται αέναα από την απόλαυση του εαυτού και του κόσμου.

η κοινωνική επανάσταση εγκλωβίζει την ατομική ελευθερία μέσα στο σχήμα και την αναγκαιότητα του κοινωνικού της σκοπού και πεπρωμένου

τον θαυμασμό της επιτυχίας, που μάλιστα αποτελεί το «σήμα κατατεθέν» της σύγχρονης εποχής των ηλεκτρονικών δικτύων. Παρ’ όλα ταύτα, μάλλον λίγοι θα αναγνωρίσουν μέσα στην ετοιμότητα για δράση και στον θαυμασμό της επιτυχίας την κοινοτοπία του φασισμού

τι θα γίνει σαν ο Κινέζος αρχίζει να μιμείται το Γιαπωνέζο κάνοντας κι αυτός βιομηχανία για την παγκόσμια αγορά;

Παντού βλέπουμε να προχωρεί η ίδια αποκέντρωση των βιομηχανιών, καθώς καινούργια έθνη εντάσσονται στις τάξεις των χωρών που παράγουν για την παγκόσμια αγορά.

θέλει δούλους η φάση για να στρωθεί

πλήρωμα φευγάτο

οι δολοφόνοι τραγουδούν
για κάποιους άλλους δολοφόνους

καρναβάλια

η ζωή είναι ένα όνειρο

ήρωες μες στα χαλάσματα

δάση καμένα

αντισταθείτε

θα 'ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες
θα κερδοσκοπήσουν οι μεσάζοντες

αντισταθείτε σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι

τα σκουπίδια δίνουν πάρτι στα στενά

μούχλα

ελευθεροποίηση

Σε αρκετά κείµενα από την αρχαιότητα µέχρι σήµερα, στο µυαλό ορισµένων από εµάς, αλλά και σε διάφορες συζητήσεις µας έχουν εµφανιστεί και περιγραφεί κοινωνίες πολύ καλύτερες από αυτήν που ζούµε στο παϱόν. Σήµερα, µε την πρόοδο της επιστήµης και της τεχνολογίας, υπάρχει επιπλέον η δυνατότητα της λεπτοµερούς περιγραφής της λειτουργίας µιας τέτοιας εναλλακτικής κοινωνίας. Παρ΄ όλα αυτά, εξακολουθεί να µην έχει γίνει πράξη κανένα σηµείο της. ∆ιαφαίνεται, λοιπόν, ένα παϱάδοξο αφού από την µία πλευρά υπάρχει ένας άκρως επιθυµητός και εφικτός στόχος, ενώ από την άλλη πλευρά δεν έχει υλοποιηθεί καµία πτυχή του. Στο παρόν άρθρο, εντοπίζονται οι αιτίες του παράδοξου αυτού και προτείνεται µια διαδικασία µετάβασης από τον σηµερινό τρόπο ζωής σε έναν διαφορετικό, παρουσιάζοντας έτσι µια εφικτή και αποδοτική λύση στο πρόβληµα της µετάβασης σε µια καλύτερη κοινωνία.

εκφυλισµός των ιδεών

Συχνά ακούµε ϕράσεις όπως "δεν υπάρχουν νέες ιδέες πια" ή "δεν γίνονται σήµερα µεγάλα πράγµατα όπως παλιότερα" ή "απουσιάζουν σήµερα οι µεγάλες καινοτοµίες, απουσιάζουν οι µεγάλοι άντρες". Η αντίληψη ότι οι σηµερινές ιδέες υπολείπονται κατά πολύ των παλαιότερων διατρέχει όλους τους τοµείς της ζωής µας, από την τέχνη ως την επιστήµη και από την πολιτική ως τον αθλητισµό. Κι όµως, οι µεγάλες ιδέες είναι εδώ. Και οι άνθρωποι που τις αναπτύσσουν είναι εδώ.

simple equations for production theory

the following correspond to a group: N is the number of individuals W is the time of period that can be considered as the base of our periodic phenomenon, e.g. W = ”a week”

περί της διαδικασίας των ενεργειών

Τα βασικά στοιχεία των ενεργειών είναι η γνώση, η σκέψη και η πράξη. Ορθή και ικανή για θεμιτά αποτελέσματα κρίνεται η ύπαρξη και των τριών στοιχείων και μάλιστα στη σειρά που προαναφέρθηκαν. Για μια ολοκληρωμένη ενέργεια χρειάζεται πρωτίστως η γνώση η οποία μπορεί να αποκτηθεί με το διάβασμα, την παρατήρηση, την εμπειρία και άλλα μέσα παθητικής στάσης, έπεται η σκέψη με στόχο την κατανόηση των αντικειμένων της γνώσης με τελικό στάδιο την πλήρη αφομοίωσή τους και τέλος η πράξη ως υλοποίηση αυτών που κατανοήθηκαν με απώτερο στάδιο την παραγωγή έργου.

sustainable social systems

An individual is a person, an animal, a machine, or an element of nature that can be considered distinct from its environment. A social system, or simply system, is a set of individuals. Each individual has needs which must be satisfied to preserve the individual in an acceptable level of existence. Each need is satisfied by goods, that are produced by individuals. A system is selfcontained if the individuals that constitute it use goods produced exclusively by them, while a system is introvert if the goods produced by its individuals are consumed only by them. In other words, at a self-contained system there are not imports of goods from outside the system, while at an introvert system there are not exports of goods to outside the system. A system is closed if it is both self-contained and introvert, otherwise it is open.

A theory of human motivation

The present paper is an attempt to formulate a positive theory of motivation which will satisfy these theoretical demands and at the same time conform to the known facts, clinical and observational as well as experimental.

Diffusion of innovations

ONE REASON WHY THERE is so MUCH INTEREST in the diffusion of innovations is because getting a new idea adopted, even when it has obvious advantages, is often very difficult. There is a wide gap in many fields, between what is known and what is actually put into use. Many innovations require a lengthy period, often of some years, from the time when they become available to the time when they are widely adopted. Therefore, a common problem for many individuals and organizations is how to speed up the rate of diffusion of an innovation.

Democracy in Crisis
Freedom in the World 2018

Political rights and civil liberties around the world deteriorated to their lowest point in more than a decade in 2017, extending a period characterized by emboldened autocrats, beleaguered democracies, and the United States’ withdrawal from its leadership role in the global struggle for human freedom.

Reality Monitoring

People remember information from two basic sources: that derived from external sources (obtained through perceptual processes) and that generated by internal processes such as reasoning, imagination, and thought. Of particular interest to us are the processes people use in deciding whether information initially had an external or an internal source, which we call "reality monitoring." We propose a working model of reality monitoring to account for both discrimination and confusion between memories for thoughts and memories for perceptions. Examples of questions the model addresses are, What types of information are more likely to be represented in memories of external events than in memories of internal events? What cues allow people to decide the origin of a memory? What is the nature of the decision processes involved? Which processes, and under what conditions, are likely to break down and lead to unreliable memory? What assumptions do individuals have about their memory for their thoughts compared to their memory for their perceptions? How accurate are these assumptions? We summarize some research that is encouraging as far as the tractability of some of these problems is concerned and that demonstrates the usefulness of the particular working model proposed here.

The End of History?

The notion of the end of history is not an original one. Its best known propagator was Karl Marx, who believed that the direction of historical development was a purposeful one determined by the interplay of material forces, and would come to an end only with the achievement of a communist utopia that would finally resolve all prior contradictions. But the concept of history as a dialectical process with a beginning, a middle, and an end was borrowed by Marx from his great German predecessor Georg Wilhelm Friedrich Hegel.

Towards a new manifesto?

A life-long intellectual partnership between two major thinkers, so close that their most celebrated single texts were co-authored and their names are difficult to dissociate, is rare enough to rank as virtually a sport of history. There seem to be only two cases: in the 19th century, Marx and Engels, and in the 20th Horkheimer and Adorno. Might they be regarded as prefigurations of what in a post-bourgeois world would become less uncommon? Their patterns differed. Marx and Engels, born two years apart, were contemporaries; once their friendship was formed, collaboration between them never ceased. Adorno was eight years Horkheimer’s junior, and a close working relationship came much later, with many more vicissitudes: initial meeting in 1921, intermittent friction and exchange up to the mid-1930s, concord only in American exile from 1938 onwards, more pointedly distinct identities throughout. The general trajectory of the Frankfurt Institute for Social Research is well known, as over time ‘critical theory’—originally Horkheimer’s code-word for Marxism—confined itself to the realms of philosophy, sociology and aesthetics; to all appearances completely detached from politics. Privately it was otherwise, as the exchange below makes clear. This unique document is the record, taken down by Gretel Adorno, of discussions over three weeks in the spring of 1956, with a view to the production of—as Adorno puts it—a contemporary version of The Communist Manifesto. In form it might be described, were jazz not anathema to Adorno, as a philosophical jam-session, in which the two thinkers improvise freely, often wildly, on central themes of their work—theory and practice, labour and leisure, domination and freedom—in a political register found nowhere else in their writing. Amid a careening flux of arguments, aphorisms and asides, in which the trenchant alternates with the reckless, the playful with the ingenuous, positions are swapped and contradictions unheeded, without any compulsion for consistency. In substance, each thinker reveals a different profile. Horkheimer, historically more politicized, was by now the more conservative, imbibing Time on China, if not yet to the point where he would commend the Kaiser for warning of the Yellow Peril. Though still blaming the West for what went wrong with the Russian Revolution, and rejecting any kind of reformism, his general outlook was now close to Kojève’s a decade later: ‘We can expect nothing more from mankind than a more or less worn-out version of the American system’. Adorno, more aesthetically minded, emerges paradoxically as the more radical: reminding Horkheimer of the need to oppose Adenauer, and envisaging their project as a ‘strictly Leninist manifesto’, even in a period when ‘the horror is that for the first time we live in a world in which we can no longer imagine a better one’.

The Frequency of Wars (19 pages)

Wars are increasingly frequent, and the trend has been steadily upward since 1870. The main tradition of Western political and philosophical thought suggests that extensive economic globalization and democratization over this period should have reduced appetites for war far below their current level. This view is clearly incomplete: at best, confounding factors are at work. Here, we explore the capacity to wage war. Most fundamentally, the growing number of sovereign states has been losely associated with the spread of democracy and increasing commercial openness, as well as the number of bilateral conflicts. Trade and democracy are traditionally thought of as goods, both in themselves, and because they reduce the willingness to go to war, conditional on the national capacity to do so. But the same factors may also have been increasing the capacity for war, and so its frequency. We need better understanding of how to promote these goods without incurring adverse side-effects on world peace.

Πέτρες και τούβλα και ξύλα και κεραμίδια που είναι πεταμένα εδώ κι εκεί δεν χρησιμεύουν σε τίποτα.

Ο ανώτερος άνθρωπος είναι σκληρός με τον εαυτό του. Ο κατώτερος άνθρωπος είναι σκληρός με τους άλλους.

Χωρίς δουλειά, η ζωή σαπίζει, αλλά όταν η δουλειά είναι άψυχη, η ζωή εκφυλίζεται και ξεψυχάει.

Το να σε κυβερνούν σημαίνει να σε παρακολουθούν, να σε ελέγχουν, να σου βάζουν νόμους, να σου επιβάλλουν κανόνες, να σε δικάζουν, να σε εξαναγκάζουν, να σου κάνουν κήρυγμα, να σε εξετάζουν, να σε αξιολογούν, να σε κρίνουν, να σε λογοκρίνουν, να σε διατάζουν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε το δικαίωμα ούτε τη γνώση ούτε τον χαρακτήρα για να το κάνουν.

H σκέψη είναι στην ουσία η άρνηση αυτού που βρίσκεται μπροστά μας.

Τίποτα πιο δύσκολο από την ευθύτητα και τίποτα πιο εύκολο από την κολακεία.

Όποιος νικάει προς στιγμήν, πάντα φαίνεται ανίκητος.

Μπορούμε να μετρήσουμε την ευφυΐα ενός ανθρώπου με βάση πόσες αβεβαιότητες μπορεί να αντέξει.

Το να σκέφτεσαι όπως όλος ο κόσμος είναι μια συνταγή για ευημερία και για ηλιθιότητα.

Λίγοι άνθρωποι φτάνουν στην απέναντι όχθη. Οι υπόλοιποι τρέχουν πάνω-κάτω σ’ αυτήν την πλευρά.

Η απλότητα δεν είναι απλό πράγμα.

Αν αισθάνεσαι μοναξιά όταν είσαι μόνος, έχεις κακή παρέα.