Αποσπάσματα βιβλίων
Η εργασία εκφύλισε την τεμπελιά.
αυτή η μέθοδος προώθησης των μαθηματικών είναι στρεβλή και απαράδεκτη, δεν κάνει τα μαθηματικά δημοφιλή ως επιστήμη, αντίθετα μόνο μπερδεύει το κοινό
το να τσεπώσεις ένα εκατομμύριο δολάρια είναι “μαγκιά” Όμως, το να σνομπάρεις ένα εκατομμύριο δολάρια… αυτό κι αν είναι “μαγκιά”.
Η παρούσα τάση της οικονομικής ανάπτυξης στον κόσμο είναι, όπως έχουμε δει, να παρακινεί ολοένα περισσότερο το κάθε έθνος, ή και την κάθε περιοχή με τη γεωγραφική έννοια, να βασίζεται κυρίως στην εγχώρια παραγωγή όλων των αναγκαίων για τη ζωή. Δεν εννοώ να μειώσουμε τις παγκόσμιες ανταλλαγές· ίσως να τις αυξήσουμε ακόμα περισσότερο κατά όγκο· αλλά να τις περιορίσουμε στα όσα πρέπει πραγματικά να ανταλλάσσονται και συγχρόνως να αυξήσουμε σε τεράστιο βαθμό την ανταλλαγή καινοτομιών, προϊόντων της τοπικής ή της εθνικής τέχνης, νέων ανακαλύψεων και επινοήσεων, γνώσεων και ιδεών.
Φαινόταν ότι ο Κάο και ο Ζου διεκδικούσαν τις δάφνες για τον εαυτό τους. Κανείς δεν περίμενε μία άλλη απόδειξη και ένας ισχυρισμός ότι κινέζοι μελετητές είχαν λύσει την Εικασία του Πουανκαρέ έδειχνε βλακώδης.
Οι θρησκείες έχουν ανάγκη από τη μιζέρια για να διαιωνίζονται· την συντηρούν προκειμένου να προσδίδουν περισσότερη λάμψη στις φιλανθρωπικές πράξεις τους. Ε, λοιπόν, μήπως το εκπαιδευτικό σύστημα δρα διαφορετικά όταν προϋποθέτει την ύπαρξη μιας θεμελιακής αδυναμίας στον μαθητή, εκτεθειμένης συνεχώς στην αμαρτία της τεμπελιάς και της άγνοιας, για την οποία μπορεί να του δώσει άμεση αμαρτιών μόνο η ιερή, τρόπος του λέγειν, αποστολή του καθηγητή; Είναι πια καιρός να τελειώνουμε μ’ αυτές τις φλυαρίες του παρελθόντος!
η σύγχρονη διακυβέρνηση βασίζεται σε μια και μόνη αξιωματική βάση. Κι αυτή είναι η διακυβέρνηση δια του φόβου. Εάν δεν παραχθεί φόβος, το κράτος είναι ανίκανο να διακυβερνήσει.
Τα περισσότερα βιβλία προτείνουν στον αναγνώστη ένα χυλό που να μπορεί να τον καταπιεί αμάσητο.
είναι πια καιρός ν’ αξιώσουμε την ολοκλήρωση της εργασίας. Η μέχρι τώρα πολιτική οικονομία επέμενε κυρίως στη διαίρεση. Εμείς κηρύσσουμε την ολοκλήρωση· και υποστηρίζουμε ότι η ιδεώδης κοινωνία –δηλαδή η κατάσταση προς την οποία οδεύει ήδη η παρούσα κοινωνία– είναι μια κοινωνία ολοκληρωμένης, συνδυασμένης εργασίας. Μια κοινωνία στην οποία το κάθε άτομο παράγει χειρωνακτικό και πνευματικό έργο
Πριν καν ο φετιχισμός του εμπορεύματος επεκταθεί σ’ όλες τις όψεις της ζωής, η συνείδηση η ευαίσθητη απέναντι στους κινδύνους που απειλούσαν το άτομο και η φροντίδα για την αποφυγή τους, μέσω της θεωρητικής και πρακτικής αναζήτηση μιας αληθινής κοινωνικής αρμονίας, εκδηλώνονται σε διάφορους βαθμούς υψηλής βίας στους Σαντ, Μπλέικ, Φουριέ, Μαρξ, Χέλντερλιν, Κερντερουά, Ντεξάκ, Λωτρεαμόν, Στίρνερ, Μπακούνιν, Ραβασόλ, Μποννό, Λιμπερτάδ, Πουζέ, Μάχνο, Ντουρρούτι. Ποιες ιστορικές περιστάσεις, ατομικές και συλλογικές, παρακινούν στην προφητική έκφραση ή στην κριτική ανάλυση; Ποια είναι η βαθύτερη ενότητα ανάμεσα στον Υπερίωνα και τον ιλλεγκαλισμό; Πώς ο Κερντερουά και ο Λωτρεαμόν αναγγέλουν την Κομμούνα σαν αντικειμενκοί ποιητές; Να μερικά προβλήματα που οποιοσδήποτε φοιτητής, άμα είναι αρκετά προικισμένος για να κάψει το πανεπιστήμιο –κτίριο και ιδεολογία–, θα έλυνε χωρίς κόπο μετά από την καλή χρήση του πετρελαίου και της κριτικής τους. Δεν παρουσιάζουν ενδιαφέρον παρά μόνο ανάμεσα σε δύο εφόδους κατά του εμπορεύματος.
Ο δυσαρεστημένος Γιάου έβαλε τους δικηγόρους του να συντάξουν μία διάψευση δεκατριών σελίδων και ευθείες απειλές για αγωγή κατά του The New Yorker. Δραστηριοποιήθηκε επίσης στον τομέα των δημοσίων σχέσεων. Στις 16 Σεπτεμβρίου δημιουργήθηκε μία ιστοσελίδα (doctoryau.com), η οποία ενεργοποιήθηκε δύο ημέρες αργότερα με τον τίτλο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΧΑΡΒΑΡΝΤ ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΑΠΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ NEW YORKER· ΑΠΑΙΤΕΙ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗ. Στις 20 Σεπτεμβρίου ακολούθησε διαδικτυακή μετάδοση στην οποία δικηγόρος διαβάζει μεγάλα τμήματα από τη διάψευση για να τα ακούσει όλος ο κόσμος. Αποκορυφώνεται με την κραυγή «Ο Δρ. Γιάου θέλει πίσω την υπόληψή του». Μία εβδομάδα αργότερα, ο Χάμιλτον εμφανίστηκε στο doctoryau.com με ένα δισέλιδο κομμάτι βεβαίωσης χαρακτήρα: «Είμαι πολύ ενοχλημένος από τον άδικο τρόπο με τον οποίο έχει περιγραφεί ο Σινγκ-Τουνγκ Γιάου στο άρθρο του New Yorker. Είναι κρίμα που ο χαρακτήρας του έχει διαστρεβλωθεί τόσο άσχημα». Περισσότερες καταχωρίσεις ακολούθησαν, και μέχρι το τέλος του 2006 η ιστοσελίδα επιδείκνυε όχι λιγόετερες από δεκαπέντε επιστολές από συναδέλφους, οι οποίοι βεβαίωναν πόσο σπουδαίο άτομο είναι ο Δρ. Γιάου.
Τότε συνέβη ένα ενοχλητικό γεγονός. Προχωρώντας με κόπο στην εργασία των Κάο και Ζου, ο Σουγίτ Ναΐρ, ένας μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, είχε την αίσθηση ότι τμήματά της έμοιαζαν παράξενα γνωστά. Με προσεκτικότερο έλεγχο, διαπίστωσε ότι η αίσθησή του ήταν πολύ βάσιμη: Μερικά κομμάτια είχαν κατά λέξη ξεσηκωθεί από την αρχική εκδοχή της εργασίας των Κλάινερ και Λοτ. Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν. Η ανακοίνωση, που είχε αυστηρότατα κριθεί από τον Γιάου στο Πεκίνο επειδή «απείχε πολύ από το να είναι πλήρης», είχε χρησιμεύσει ως μια αντιγραμμένη πλατφόρμα για τους προστατευόμενούς του. Τελείως ξαφνικά, η αλαζονική δήλωση «Θα δώσουμε την πρώτη γραπτή περιγραφή μιας ολοκληρωμένης απόδειξης της Εικασίας του Πουανκαρέ» ηχούσε κενή.
Τότε συνέβη ένα ενοχλητικό γεγονός. Προχωρώντας με κόπο στην εργασία των Κάο και Ζου, ο Σουγίτ Ναΐρ, ένας μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, είχε την αίσθηση ότι τμήματά της έμοιαζαν παράξενα γνωστά. Με προσεκτικότερο έλεγχο, διαπίστωσε ότι η αίσθησή του ήταν πολύ βάσιμη: Μερικά κομμάτια είχαν κατά λέξη ξεσηκωθεί από την αρχική εκδοχή της εργασίας των Κλάινερ και Λοτ. Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν. Η ανακοίνωση, που είχε αυστηρότατα κριθεί από τον Γιάου στο Πεκίνο επειδή «απείχε πολύ από το να είναι πλήρης», είχε χρησιμεύσει ως μια αντιγραμμένη πλατφόρμα για τους προστατευόμενούς του. Τελείως ξαφνικά, η αλαζονική δήλωση «Θα δώσουμε την πρώτη γραπτή περιγραφή μιας ολοκληρωμένης απόδειξης της Εικασίας του Πουανκαρέ» ηχούσε κενή.
Το συγκινησιακό είναι ο καρκίνος της ευαισθησίας, μια χαοτική μόλυνση όπου η ζωή, στερημένη από συνείδηση, παραφρονεί, αυτοακρωτηριάζεται και παλινδρομεί στην κατάσταση της επιβίωσης που είναι ο καθημερινός της θάνατος.
Μηνύματα τραγουδιών
χαμένη μια γενιά
εχθροί
γίνε μπάτσος, έχει σίγουρα λεφτά
χαφιές
ο νέος σου κόσμος
ύπνο δικαίου
μην κοιμηθείς
μην κοιμηθείς
ύπουλα βράζεις μέσα μας, αρρώστια μας
σχήμα χωρίς μορφή
σκιά χωρίς χρώμα
σκιά χωρίς χρώμα
στραβάδι στη ζωή
και ψάρι στη δουλειά
και ψάρι στη δουλειά
στις μάχες
θα πνιγεί
θα πνιγεί
να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω
ισότητα
Άρθρα
ελευθεροποίηση
Σε αρκετά κείµενα από την αρχαιότητα µέχρι σήµερα, στο µυαλό ορισµένων από εµάς, αλλά και σε διάφορες συζητήσεις µας έχουν εµφανιστεί και περιγραφεί κοινωνίες πολύ καλύτερες από αυτήν που ζούµε στο παϱόν. Σήµερα, µε την πρόοδο της επιστήµης και της τεχνολογίας, υπάρχει επιπλέον η δυνατότητα της λεπτοµερούς περιγραφής της λειτουργίας µιας τέτοιας εναλλακτικής κοινωνίας. Παρ΄ όλα αυτά, εξακολουθεί να µην έχει γίνει πράξη κανένα σηµείο της. ∆ιαφαίνεται, λοιπόν, ένα παϱάδοξο αφού από την µία πλευρά υπάρχει ένας άκρως επιθυµητός και εφικτός στόχος, ενώ από την άλλη πλευρά δεν έχει υλοποιηθεί καµία πτυχή του. Στο παρόν άρθρο, εντοπίζονται οι αιτίες του παράδοξου αυτού και προτείνεται µια διαδικασία µετάβασης από τον σηµερινό τρόπο ζωής σε έναν διαφορετικό, παρουσιάζοντας έτσι µια εφικτή και αποδοτική λύση στο πρόβληµα της µετάβασης σε µια καλύτερη κοινωνία.
Σε αρκετά κείµενα από την αρχαιότητα µέχρι σήµερα, στο µυαλό ορισµένων από εµάς, αλλά και σε διάφορες συζητήσεις µας έχουν εµφανιστεί και περιγραφεί κοινωνίες πολύ καλύτερες από αυτήν που ζούµε στο παϱόν. Σήµερα, µε την πρόοδο της επιστήµης και της τεχνολογίας, υπάρχει επιπλέον η δυνατότητα της λεπτοµερούς περιγραφής της λειτουργίας µιας τέτοιας εναλλακτικής κοινωνίας. Παρ΄ όλα αυτά, εξακολουθεί να µην έχει γίνει πράξη κανένα σηµείο της. ∆ιαφαίνεται, λοιπόν, ένα παϱάδοξο αφού από την µία πλευρά υπάρχει ένας άκρως επιθυµητός και εφικτός στόχος, ενώ από την άλλη πλευρά δεν έχει υλοποιηθεί καµία πτυχή του. Στο παρόν άρθρο, εντοπίζονται οι αιτίες του παράδοξου αυτού και προτείνεται µια διαδικασία µετάβασης από τον σηµερινό τρόπο ζωής σε έναν διαφορετικό, παρουσιάζοντας έτσι µια εφικτή και αποδοτική λύση στο πρόβληµα της µετάβασης σε µια καλύτερη κοινωνία.
εκφυλισµός των ιδεών
Συχνά ακούµε ϕράσεις όπως "δεν υπάρχουν νέες ιδέες πια" ή "δεν γίνονται σήµερα µεγάλα πράγµατα όπως παλιότερα" ή "απουσιάζουν σήµερα οι µεγάλες καινοτοµίες, απουσιάζουν οι µεγάλοι άντρες". Η αντίληψη ότι οι σηµερινές ιδέες υπολείπονται κατά πολύ των παλαιότερων διατρέχει όλους τους τοµείς της ζωής µας, από την τέχνη ως την επιστήµη και από την πολιτική ως τον αθλητισµό. Κι όµως, οι µεγάλες ιδέες είναι εδώ. Και οι άνθρωποι που τις αναπτύσσουν είναι εδώ.
Συχνά ακούµε ϕράσεις όπως "δεν υπάρχουν νέες ιδέες πια" ή "δεν γίνονται σήµερα µεγάλα πράγµατα όπως παλιότερα" ή "απουσιάζουν σήµερα οι µεγάλες καινοτοµίες, απουσιάζουν οι µεγάλοι άντρες". Η αντίληψη ότι οι σηµερινές ιδέες υπολείπονται κατά πολύ των παλαιότερων διατρέχει όλους τους τοµείς της ζωής µας, από την τέχνη ως την επιστήµη και από την πολιτική ως τον αθλητισµό. Κι όµως, οι µεγάλες ιδέες είναι εδώ. Και οι άνθρωποι που τις αναπτύσσουν είναι εδώ.
simple equations for production theory
the following correspond to a group: N is the number of individuals W is the time of period that can be considered as the base of our periodic phenomenon, e.g. W = ”a week”
the following correspond to a group: N is the number of individuals W is the time of period that can be considered as the base of our periodic phenomenon, e.g. W = ”a week”
περί της διαδικασίας των ενεργειών
Τα βασικά στοιχεία των ενεργειών είναι η γνώση, η σκέψη και η πράξη. Ορθή και ικανή για θεμιτά αποτελέσματα κρίνεται η ύπαρξη και των τριών στοιχείων και μάλιστα στη σειρά που προαναφέρθηκαν. Για μια ολοκληρωμένη ενέργεια χρειάζεται πρωτίστως η γνώση η οποία μπορεί να αποκτηθεί με το διάβασμα, την παρατήρηση, την εμπειρία και άλλα μέσα παθητικής στάσης, έπεται η σκέψη με στόχο την κατανόηση των αντικειμένων της γνώσης με τελικό στάδιο την πλήρη αφομοίωσή τους και τέλος η πράξη ως υλοποίηση αυτών που κατανοήθηκαν με απώτερο στάδιο την παραγωγή έργου.
Τα βασικά στοιχεία των ενεργειών είναι η γνώση, η σκέψη και η πράξη. Ορθή και ικανή για θεμιτά αποτελέσματα κρίνεται η ύπαρξη και των τριών στοιχείων και μάλιστα στη σειρά που προαναφέρθηκαν. Για μια ολοκληρωμένη ενέργεια χρειάζεται πρωτίστως η γνώση η οποία μπορεί να αποκτηθεί με το διάβασμα, την παρατήρηση, την εμπειρία και άλλα μέσα παθητικής στάσης, έπεται η σκέψη με στόχο την κατανόηση των αντικειμένων της γνώσης με τελικό στάδιο την πλήρη αφομοίωσή τους και τέλος η πράξη ως υλοποίηση αυτών που κατανοήθηκαν με απώτερο στάδιο την παραγωγή έργου.
sustainable social systems
An individual is a person, an animal, a machine, or an element of nature that can be considered distinct from its environment. A social system, or simply system, is a set of individuals. Each individual has needs which must be satisfied to preserve the individual in an acceptable level of existence. Each need is satisfied by goods, that are produced by individuals. A system is selfcontained if the individuals that constitute it use goods produced exclusively by them, while a system is introvert if the goods produced by its individuals are consumed only by them. In other words, at a self-contained system there are not imports of goods from outside the system, while at an introvert system there are not exports of goods to outside the system. A system is closed if it is both self-contained and introvert, otherwise it is open.
An individual is a person, an animal, a machine, or an element of nature that can be considered distinct from its environment. A social system, or simply system, is a set of individuals. Each individual has needs which must be satisfied to preserve the individual in an acceptable level of existence. Each need is satisfied by goods, that are produced by individuals. A system is selfcontained if the individuals that constitute it use goods produced exclusively by them, while a system is introvert if the goods produced by its individuals are consumed only by them. In other words, at a self-contained system there are not imports of goods from outside the system, while at an introvert system there are not exports of goods to outside the system. A system is closed if it is both self-contained and introvert, otherwise it is open.
A theory of human motivation
The present paper is an attempt to formulate a positive theory of motivation which will satisfy these theoretical demands and at the same time conform to the known facts, clinical and observational as well as experimental.
The present paper is an attempt to formulate a positive theory of motivation which will satisfy these theoretical demands and at the same time conform to the known facts, clinical and observational as well as experimental.
Diffusion of innovations
ONE REASON WHY THERE is so MUCH INTEREST in the diffusion of innovations is because getting a new idea adopted, even when it has obvious advantages, is often very difficult. There is a wide gap in many fields, between what is known and what is actually put into use. Many innovations require a lengthy period, often of some years, from the time when they become available to the time when they are widely adopted. Therefore, a common problem for many individuals and organizations is how to speed up the rate of diffusion of an innovation.
ONE REASON WHY THERE is so MUCH INTEREST in the diffusion of innovations is because getting a new idea adopted, even when it has obvious advantages, is often very difficult. There is a wide gap in many fields, between what is known and what is actually put into use. Many innovations require a lengthy period, often of some years, from the time when they become available to the time when they are widely adopted. Therefore, a common problem for many individuals and organizations is how to speed up the rate of diffusion of an innovation.
Democracy in Crisis
Freedom in the World 2018
Political rights and civil liberties around the world deteriorated to their lowest point in more than a decade in 2017, extending a period characterized by emboldened autocrats, beleaguered democracies, and the United States’ withdrawal from its leadership role in the global struggle for human freedom.
Freedom in the World 2018
Political rights and civil liberties around the world deteriorated to their lowest point in more than a decade in 2017, extending a period characterized by emboldened autocrats, beleaguered democracies, and the United States’ withdrawal from its leadership role in the global struggle for human freedom.
Reality Monitoring
People remember information from two basic sources: that derived from external sources (obtained through perceptual processes) and that generated by internal processes such as reasoning, imagination, and thought. Of particular interest to us are the processes people use in deciding whether information initially had an external or an internal source, which we call "reality monitoring." We propose a working model of reality monitoring to account for both discrimination and confusion between memories for thoughts and memories for perceptions. Examples of questions the model addresses are, What types of information are more likely to be represented in memories of external events than in memories of internal events? What cues allow people to decide the origin of a memory? What is the nature of the decision processes involved? Which processes, and under what conditions, are likely to break down and lead to unreliable memory? What assumptions do individuals have about their memory for their thoughts compared to their memory for their perceptions? How accurate are these assumptions? We summarize some research that is encouraging as far as the tractability of some of these problems is concerned and that demonstrates the usefulness of the particular working model proposed here.
People remember information from two basic sources: that derived from external sources (obtained through perceptual processes) and that generated by internal processes such as reasoning, imagination, and thought. Of particular interest to us are the processes people use in deciding whether information initially had an external or an internal source, which we call "reality monitoring." We propose a working model of reality monitoring to account for both discrimination and confusion between memories for thoughts and memories for perceptions. Examples of questions the model addresses are, What types of information are more likely to be represented in memories of external events than in memories of internal events? What cues allow people to decide the origin of a memory? What is the nature of the decision processes involved? Which processes, and under what conditions, are likely to break down and lead to unreliable memory? What assumptions do individuals have about their memory for their thoughts compared to their memory for their perceptions? How accurate are these assumptions? We summarize some research that is encouraging as far as the tractability of some of these problems is concerned and that demonstrates the usefulness of the particular working model proposed here.
The End of History?
The notion of the end of history is not an original one. Its best known propagator was Karl Marx, who believed that the direction of historical development was a purposeful one determined by the interplay of material forces, and would come to an end only with the achievement of a communist utopia that would finally resolve all prior contradictions. But the concept of history as a dialectical process with a beginning, a middle, and an end was borrowed by Marx from his great German predecessor Georg Wilhelm Friedrich Hegel.
The notion of the end of history is not an original one. Its best known propagator was Karl Marx, who believed that the direction of historical development was a purposeful one determined by the interplay of material forces, and would come to an end only with the achievement of a communist utopia that would finally resolve all prior contradictions. But the concept of history as a dialectical process with a beginning, a middle, and an end was borrowed by Marx from his great German predecessor Georg Wilhelm Friedrich Hegel.
Towards a new manifesto?
A life-long intellectual partnership between two major thinkers, so close that their most celebrated single texts were co-authored and their names are difficult to dissociate, is rare enough to rank as virtually a sport of history. There seem to be only two cases: in the 19th century, Marx and Engels, and in the 20th Horkheimer and Adorno. Might they be regarded as prefigurations of what in a post-bourgeois world would become less uncommon? Their patterns differed. Marx and Engels, born two years apart, were contemporaries; once their friendship was formed, collaboration between them never ceased. Adorno was eight years Horkheimer’s junior, and a close working relationship came much later, with many more vicissitudes: initial meeting in 1921, intermittent friction and exchange up to the mid-1930s, concord only in American exile from 1938 onwards, more pointedly distinct identities throughout. The general trajectory of the Frankfurt Institute for Social Research is well known, as over time ‘critical theory’—originally Horkheimer’s code-word for Marxism—confined itself to the realms of philosophy, sociology and aesthetics; to all appearances completely detached from politics. Privately it was otherwise, as the exchange below makes clear. This unique document is the record, taken down by Gretel Adorno, of discussions over three weeks in the spring of 1956, with a view to the production of—as Adorno puts it—a contemporary version of The Communist Manifesto. In form it might be described, were jazz not anathema to Adorno, as a philosophical jam-session, in which the two thinkers improvise freely, often wildly, on central themes of their work—theory and practice, labour and leisure, domination and freedom—in a political register found nowhere else in their writing. Amid a careening flux of arguments, aphorisms and asides, in which the trenchant alternates with the reckless, the playful with the ingenuous, positions are swapped and contradictions unheeded, without any compulsion for consistency. In substance, each thinker reveals a different profile. Horkheimer, historically more politicized, was by now the more conservative, imbibing Time on China, if not yet to the point where he would commend the Kaiser for warning of the Yellow Peril. Though still blaming the West for what went wrong with the Russian Revolution, and rejecting any kind of reformism, his general outlook was now close to Kojève’s a decade later: ‘We can expect nothing more from mankind than a more or less worn-out version of the American system’. Adorno, more aesthetically minded, emerges paradoxically as the more radical: reminding Horkheimer of the need to oppose Adenauer, and envisaging their project as a ‘strictly Leninist manifesto’, even in a period when ‘the horror is that for the first time we live in a world in which we can no longer imagine a better one’.
A life-long intellectual partnership between two major thinkers, so close that their most celebrated single texts were co-authored and their names are difficult to dissociate, is rare enough to rank as virtually a sport of history. There seem to be only two cases: in the 19th century, Marx and Engels, and in the 20th Horkheimer and Adorno. Might they be regarded as prefigurations of what in a post-bourgeois world would become less uncommon? Their patterns differed. Marx and Engels, born two years apart, were contemporaries; once their friendship was formed, collaboration between them never ceased. Adorno was eight years Horkheimer’s junior, and a close working relationship came much later, with many more vicissitudes: initial meeting in 1921, intermittent friction and exchange up to the mid-1930s, concord only in American exile from 1938 onwards, more pointedly distinct identities throughout. The general trajectory of the Frankfurt Institute for Social Research is well known, as over time ‘critical theory’—originally Horkheimer’s code-word for Marxism—confined itself to the realms of philosophy, sociology and aesthetics; to all appearances completely detached from politics. Privately it was otherwise, as the exchange below makes clear. This unique document is the record, taken down by Gretel Adorno, of discussions over three weeks in the spring of 1956, with a view to the production of—as Adorno puts it—a contemporary version of The Communist Manifesto. In form it might be described, were jazz not anathema to Adorno, as a philosophical jam-session, in which the two thinkers improvise freely, often wildly, on central themes of their work—theory and practice, labour and leisure, domination and freedom—in a political register found nowhere else in their writing. Amid a careening flux of arguments, aphorisms and asides, in which the trenchant alternates with the reckless, the playful with the ingenuous, positions are swapped and contradictions unheeded, without any compulsion for consistency. In substance, each thinker reveals a different profile. Horkheimer, historically more politicized, was by now the more conservative, imbibing Time on China, if not yet to the point where he would commend the Kaiser for warning of the Yellow Peril. Though still blaming the West for what went wrong with the Russian Revolution, and rejecting any kind of reformism, his general outlook was now close to Kojève’s a decade later: ‘We can expect nothing more from mankind than a more or less worn-out version of the American system’. Adorno, more aesthetically minded, emerges paradoxically as the more radical: reminding Horkheimer of the need to oppose Adenauer, and envisaging their project as a ‘strictly Leninist manifesto’, even in a period when ‘the horror is that for the first time we live in a world in which we can no longer imagine a better one’.
The Frequency of Wars (19 pages)
Wars are increasingly frequent, and the trend has been steadily upward since 1870. The main tradition of Western political and philosophical thought suggests that extensive economic globalization and democratization over this period should have reduced appetites for war far below their current level. This view is clearly incomplete: at best, confounding factors are at work. Here, we explore the capacity to wage war. Most fundamentally, the growing number of sovereign states has been losely associated with the spread of democracy and increasing commercial openness, as well as the number of bilateral conflicts. Trade and democracy are traditionally thought of as goods, both in themselves, and because they reduce the willingness to go to war, conditional on the national capacity to do so. But the same factors may also have been increasing the capacity for war, and so its frequency. We need better understanding of how to promote these goods without incurring adverse side-effects on world peace.
Wars are increasingly frequent, and the trend has been steadily upward since 1870. The main tradition of Western political and philosophical thought suggests that extensive economic globalization and democratization over this period should have reduced appetites for war far below their current level. This view is clearly incomplete: at best, confounding factors are at work. Here, we explore the capacity to wage war. Most fundamentally, the growing number of sovereign states has been losely associated with the spread of democracy and increasing commercial openness, as well as the number of bilateral conflicts. Trade and democracy are traditionally thought of as goods, both in themselves, and because they reduce the willingness to go to war, conditional on the national capacity to do so. But the same factors may also have been increasing the capacity for war, and so its frequency. We need better understanding of how to promote these goods without incurring adverse side-effects on world peace.
Αποφθέγματα
Ίσως είναι αναπόφευκτο, ίσως είναι υποχρεωμένος να διαλέξει κανείς ανάμεσα στο να μην είναι απολύτως τίποτα και να υποκρίνεται αυτό που είναι.
Η υψηλή νοημοσύνη τείνει να κάνει έναν άνθρωπο αντικοινωνικό.
Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.
Είτε πρόκειται για μουσική είτε για φιλοσοφία είτε για ζωγραφική ή ποίηση, το έργο μιας μεγαλοφυΐας δεν είναι κάτι προς χρήση. Ο χαρακτηρισμός του ανώφελου σημαδεύει τα έργα της μεγαλοφυΐας.
Οι μεγάλοι άνθρωποι μιλούν για ιδέες, οι μεσαίοι άνθρωποι μιλούν για γεγονότα, οι μικροί άνθρωποι μιλούν για τους άλλους.
Δεν υπάρχουν ούτε δυο άνθρωποι στον κόσμο που να βλέπουν τη ζωή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Οι καταπιεσμένοι που επαναστάτησαν δεν μπόρεσαν ποτέ να ιδρύσουν μια κοινωνία μη καταπιεστική.
Κάθε άνθρωπος, όπου πάει κουβαλάει μαζί του ένα σύννεφο από βολικές πεποιθήσεις, που κινούνται μαζί του σαν μύγες σε μια μέρα του καλοκαιριού.
Φτωχός δεν είναι ο άνθρωπος που έχει λίγα, αλλά εκείνος που θέλει περισσότερα.
Η φυσική είναι σαν το σεξ. Σίγουρα υπάρχουν κάποια πρακτικά αποτελέσματα, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο το κάνουμε.
Έχω ξεχάσει περισσότερα απ' όσα εσύ θα μάθεις ποτέ.
Πέτρες και τούβλα και ξύλα και κεραμίδια που είναι πεταμένα εδώ κι εκεί δεν χρησιμεύουν σε τίποτα.