Η ελευθερία του εξεγερμένου ανθρώπου, ως ατομικό/υπαρξιακό αίτημα, δεν υπόκειται στις αναγκαιότητες και τους καταναγκασμούς του ιστορικά εφικτού και αναδύεται ως βιωματική πράξη του υποκειμένου μέσα στην ιστορία και δια της ιστορίας την οποία, ωστόσο, αμφισβητεί και αρνείται τελεσίδικα. Η εξέγερση δεν σκοπεί προς τη δημιουργία και εδραίωση κοινωνικών/πολιτικών μορφωμάτων αλλά, αντίθετα, μάχεται τα κοινωνικά/πολιτικά μορφώματα ως πλήρως αναξιόπιστα να διασφαλίσουν, έστω και στοιχειωδώς, όρους και προϋποθέσεις της ελευθερίας.