Ενωμένη με τη συνείδησή της, η θέληση για ζωή διδάσκει να μη φοβόμαστε τίποτα. Αν ο φόβος, το άγχος, η ενοχή γεννιούνται από την ενδημική κούραση που προκαλεί η κατάσταση της επιβίωσης, γνωρίζουμε επίσης ότι η φυσική ζωντάνια τρέφεται απ’ όλες τις απολαύσεις που προσφέρονται καθημερινά σ’ όποιον θέλει να τις δρέψει. Όσο ελάχιστες κι αν είναι, δε σταματούν να φτωχαίνουν ή να εμπλουτίζονται ανάλογα με το αν τις αποδίδουμε στην επιθυμία της ζωής ή στην παρηγοριά του ετοιμοθάνατου.