Πολλές φορές φέρνω το όμορφο παράδειγμα του Ζίγκμουντ Μπάουμαν (Zygmunt Bauman). Εμφανίζεται ένας άνθρωπος σε ένα γιατρό και του αναφέρει ότι δεν μπορεί να κάνει μερικά βήματα γιατί του κόβεται η ανάσα και νιώθει πόνους στο στήθος του. Ο γιατρός, κοιτώντας τον, σκέφτεται μέσα του ότι έχει στεφανιαία νόσο και το παραπέμπει σε εξετάσεις. Φέρνοντας ο ασθενής τις εξετάσεις στον γιατρό, αυτός παρατηρεί ότι είναι κατά τα πάντα φυσιολογικές. Στην ερώτηση εάν αυτός ο άνθρωπος είναι άρρωστος, ο Μπάουμαν απαντά θετικά, γιατί αυτός ο άνθρωπος προσομοιάζει την ασθένεια. Αυτό στη φιλοσοφία ονομάζεται simulacrum, δηλαδή προσομοίωση. Εμείς λοιπόν, σήμερα προσομοιάζουμε τη δημοκρατία, άρα είμαστε βαθύτατα άρρωστοι. Έτσι, δεν είμαστε ανθρώπινα υποκείμενα, αλλά προσομοιώσεις, είμαστε simulacra και τίποτε άλλο. Αυτήν τη historia calaminatum έχει η δημοκρατία μας και μέσα σε αυτή ζούμε.