Μ’ αυτό τον τρόπο ενοποιείται αντιφατικά μια αστική τάξη που όλη της η πρακτική τη συνδέει με την οργάνωση της επιβίωσης. Ενώ ταυτόχρονα στο άλλο άκρο το προλεταριάτο συσπειρώνει όλους όσους έχουν εμπλακεί, χωρίς πραγματική δυνατότητα ελέγχου, σ’ ένα σύστημα ανταλλαγής δίχως τελειωμό όπου όλα είναι διευθετημένα για να τους αποσπάσουν από τον εαυτό τους και να τους καταστρέψουν, καθώς ο χρόνος και η δύναμη της ζωής μετασχηματίζονται σε χρόνο και δύναμη εργασίας, ο χρόνος και η δύναμη εργασίας σε μισθό, ο μισθός σε αντικείμενο αναπαράστασης, σε αναπαραστάσεις αντικειμένων και δευτερευόντως σε μέσα συντήρησης, οι εικόνες και τα καταναλώσιμα αγαθά σε ρόλους, και όλα αυτά σε επιβίωση μέσα σε μια διαδικασία που τείνει –δίχως να το κατορθώνει και δίχως ο προλετάριος να μπορεί να διαλυθεί μέσα της έστω κι αν θα το ήθελε– να επεκτείνει την επιβίωση στο σύνολο της ύπαρξης.