Ο Μάης του 1968 αποκάλυψε στον μεγαλύτερο αριθμό αυτό που η ιδεολογική σύγχυση πάσχιζε να συγκαλύψει, την πραγματική πάλη ανάμεσα στο “κόμμα” της αποσύνθεσης και το “κόμμα” του ολικού ξεπεράσματος. Στη συνέχεια η αμπώτιδα του επαναστατικού κινήματος, το οποίο έφερε μέσα του τη συλλογική πραγμάτωση των ατομικών επιθυμιών, απώθησε στη σφαίρα του θεαματικού την ανάμνηση της αυθεντικότητα, που βιώθηκε χωρίς συνέπεια.
Αναμφίβολα, η γιορτή που διακόπηκε σήμανε τη βάναυση επάνοδο σ’ όλα τα άγχη, σ’ όλες τις φαντασιώσεις της απονέκρωσης, αλλά η γενική δυσαρέσκεια φέρει το σημάδι του χτυπήματος που κόντεψε να την αδειάσει σαν να ήταν πυώδες απόστημα. Η θεαματική-εμπορευματική κοινωνία επαναφομοίωσε, στα πλαίσια μιας νέας διχοτομίας, ένα μεγάλο μέρος των δυνάμεων που είχαν στραφεί ριζικά εναντίον της.