Αν το προλεταριάτο δεν αυτοκαταστραφεί γρήγορα βάζοντας τέλος στην ταξική κοινωνία, στην κοινωνία της επιβίωσης, στο θεαματικό-εμπορευματικό σύστημα, στην προοπτική της εξουσίας, αν δεν θεμελιώσει τη γενικευμένη αυτοδιεύθυνση, την κοινωνική αρμονία μέσω του παιχνιδιού των κυρίαρχων συνελεύσεων και των συμβουλίων τους, τότε η δυσανεξία της επιβίωσης κινδυνεύει να γενικεύσει το εξαρτημένο ανακλαστικό του θανάτου.