Η ιδέα της δύναμης που διευθύνει τον κόσμο, η ιδέα νόμου προκαταστημένου, αρμονίας προσχεδιασμένης αφανίζεται κάνοντας έτσι τόπο σ’ εκείνη την αρμονία που είχε διακρίνει κάποτε ο Φουριέ (Fourier) και που δεν είναι παρά η συνιστώσα από τα αναρίθμητα σμήνη της ύλης, τα πηγαινάμενα καθένα κατά μπρος τους κι αλληλοβασταγμένα σε ισορροπία.