Η ξέρα, πράγματι, που όλες οι περασμένες επανάστασες τσακίστηκαν πάνω σ’ αυτήν, ήταν η έλλειψη οργανωτικής πρωτοβουλίας μέσα στις λαϊκές μάζες. Έχοντας θαυμαστή αντίληψη στην επίθεση, ο λαός βρισκότανε λειψός σε πρωτοβουλία για την οικοδόμηση του νέου κοινωνικού κτιρίου. Αναγκαστικά το παραιτούσε τότε στις μορφωμένες τάξες, στους αστούς, που είχαν αυτοί το κοινωνικό τους ιδανικό κι ηξέρανε λίγο πολύ τι θέλανε να ξεφυτρώσει για ωφέλειά τους, από την κοινωνική περιπέτεια.
Σε μια επανάσταση το γκρέμισμα δεν είναι παρά ένα μέρος του προορισμού του επαναστάτη. Χρωστά και να ξαναφτιάσει και το ξανάφτιασμα θα γίνει ή σύμφωνα πάλι με τους τύπους του παρελθόντος, τους μαθεμένους από τα βιβλία, και που θα πρέπει να επιβληθούνε στο λαό· ή αλλιώς, σύμφωνα με τη λαϊκή ευφυΐα, που αυθόρμητα σε κάθε χωριουδάκι και σε κάθε κέντρο πόλης θα καταπιαστεί να χτίσει τη σοσιαλιστική κοινωνία. Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται ο λαός να ‘χει ένα ιδανικό. Για να γίνει αυτό πρέπει κυρίως να ‘χει ανάμεσά του τους ανθρώπους τους προικισμένους με πρωτοβουλία.