Κι αυτοί που πνίγουν, δολοφονούνε, σκοτώνουν την ξεπεσμένη ανθρώπινη πραμάτεια, αυτοί που κάμανε θρησκεία το αξίωμα πως για την κοινή σωτηρία πρέπει να πνίγουμε, να ντουφεκίζουμε, να σκοτώνουμε, παραπονιούνται πως οι άλλοι δεν σέβονται αρκετά την ανθρώπινη ζωή.
Όχι, πολίτες, όσο η κοινωνία θα εφαρμόζει το νόμο των αντιποίνων, όσο η θρησκεία και ο νόμος, ο στρατώνας και το δικαστήριο, η φυλακή και το βιομηχανικό κάτεργο, ο τύπος και το σχολειό θα εξακολουθούν να διδάσκουν την έσχατη περιφρόνηση της ζωής του ατόμου –μη ζητάτε από τους επαναστατημένους εναντίον της κοινωνίας αυτής να της σεβασθούνε! Θα ήτανε σαν να απαιτείτε απ’ αυτούς σε καλοσύνη και σε μεγαλοψυχία ένα βαθμό απείρως ανώτερο από κείνον που έχει όλ’ η κοινωνία.
Αν θέλετε, όπως εμείς, ολάκερ’ η ελευθερία του ατόμου και συνεπώς η ζωή του, να είναι σεβαστή –προάγεσθε αναγκαστικά στο ν’ αποκηρύξετε την κυβέρνηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, όποιος κι αν είναι ο τύπος της· υποχρεώνεσθε να δεχτείτε τις αρχές τής Αναρχίας, που τόσον καιρόν τις αποστραφήκατε. Έχετε χρέος τότε να ζητήσετε, μαζί μας, τις μορφές της κοινωνίας εκείνης που θα μπορούνε καλύτερα να πραγματοποιήσουνε το ιδανικό αυτό και να σταματήσουνε τελειωτικά όλες αυτές τις βιαιότητες που μας αγανακτούν.