Για να βελτιώσουμε τις καλλιεργητικές μας μεθόδους σε τέτοιο βαθμό, ασφαλώς δεν χρειάζεται να διαιρέσουμε τη γη σε κλήρους του ενός ακρ και να επιχειρήσουμε να παράγουμε ό,τι χρειαζόμαστε με τον μόχθο του καθενός χωριστά, από τον δικό του κλήρο, με μοναδικό εργαλείο την τσάπα· αν κάνουμε αυτό, οπωσδήποτε θα αποτύχουμε. Όσοι έχουν εντυπωσιαστεί από τα θαυμαστά αποτελέσματα που επιτυγχάνει η petite culture, και φτάνουν να θεωρήσουν τη μικρή καλλιέργεια του γάλλου γεωργού, ή maraîcher, ιδεώδες για την ανθρωπότητα, οπωσδήποτε σφάλλουν. Σφάλλουν όσο και οι άλλοι ακραίοι, που θα ήθελαν να μετατρέψουν την κάθε χώρα σε ολιγάριθμα πελώρια αγροκτήματα Μπονάντσα, που θα καλλιεργούν στρατιωτικά οργανωμένες «εργατικές ταξιαρχίες». Στα αγροκτήματα Μπονάντσα η ανθρώπινη εργασία ασφαλώς περιορίζεται, αλλά τα προϊόντα που δίνει το χώμα είναι πολύ λίγα, και το όλο σύστημα είναι ληστρική καλλιέργεια, που καθόλου δεν λογαριάζει την εξάντληση του χώματος. Για τούτο και τα αγροκτήματα Μπονάντσα έχουν εξαφανιστεί από την αρχική τους πατρίδα, το Οχάιο· και όταν διέσχισα ένα μέρος της πολιτείας αυτής το 1901, είδα στους κάμπους της μεσαίου μεγέθους αγροκτήματα, 100 με 200 ακρ, και ανεμόμυλους να αντλούν νερό για τα περιβόλια και τους οπωρώνες. Από την άλλη μεριά, στην καλλιέργεια με σκληρή δουλειά, σε μεμονωμένους μικρούς κλήρους, από μεμονωμένους άνδρες ή οικογένειες, σπαταλιέται πάρα πολλή ανθρώπινη εργασία, κι ας έχουμε μεγάλες σοδειές· οπότε η πραγματική οικονομία, σε χώρο και σε δουλειά, απαιτεί διαφορετικές μεθόδους, που αντιπροσωπεύουν ένεν συνδυασμό μηχανικής και χειρωνακτικής εργασίας.